عزیز دل مامان بابا

روزگار غریبی است که دنیا با ما وفا نکرد. دنیا خیلی ظالم و بی رحمی. همه را از من گرفتی مرا تنها و بی پناه در خود رها کردی. مردی مرا هم با خودت ببر. دنیا ازت بدم میاد مرا هم از خود بران که من جایی در دل ظالمان ندارم. دنیا ادمهایی با قلب سنگی را در خود پرورش دادی نفهمیدی قلب من از شیشه نه از سنگ است که با تلنگری میشکند. دنیا مرا ببین. باران اشک مرا ببین. اشک من دامن تو رو رویاند اما قلبت را نه. خوشحالم که یک بار بیشتر به تو نمی ایم. چون تو به من وفا نکردی پس مرا نیز به تو وفایی نیست. سالهاست از تو خداحافظی کرده ام. از آن زمان که بی رحمانه عزیزان  مرا در خود بلعیدی ، یکایک عزیزانم را گرفتی فهمیدم مرا به بودن از تو امیدی نیست. از...

دل خراب من دگـر خراب تـر نمی شود كه خنجر غمت از اين خراب تر نمی زند  گذر گهي است پر ستم كه اندرو به غير غم يـكی صلای آشـنا بـه رهگـذر نـمی زند  چه چشم پاسخ است از اين دريچه های بسته ات بـرو کـه هـيچ کـس نـدا به گـوش کـر نمی زند   نه سايه دارم و نه بر، بيفکنندم و سزاست اگر نه بـر درخت تـر کسی تـبـر نمی زند   هوشنگ ابتهاج(ه.الف.سـایه) در کـوچـه سـار شـب ...

اخراج و تبعيد مردم بيگناه از خانه و ديارشان از مصاديق قطعى ظلم و ستم و جور و بيداد، و تجاوز به حقوق طبيعى و شرعى انسان است. مردمى با آرزوها و آمال مثبت و كدّيمين و عرق جبين، و كار و كوشش براى امور زندگى و معيشت خويش در وطن مألوفشان خانه و كاشانه و سرپناه ميسازند، تا در كنار زن و فرزند زندگى را به خوشى بگذرانند، و فرزندانشان در دامن پر مهرشان تربيت و به سر و سامان برسند، ناگهان گروهى ظالم و ستمكار و متصف به صفات گرگ و پلنگ و دچار بيمارى هارى به ناحق بر سر آنان تاخته و از خانه و ديار و كاشانه و سرپناه بيرونشان ميكنند و به مناطق دور دست تبعيد مينمايند و آنان را احتمالًا به دست دشمنان ميسپارند، و از بودن كنار زن و فرزند محروم مينمايند و ق...

مردم اغلب بی انصاف، بی منطق و خود محورند، ولی آنان را ببخش. اگر مهربان باشی تو را به داشتن انگیزه های پنهان متهم می کنند، ولی مهربان باش. اگر موفق باشی دوستان دروغین و دشمنان حقیقی خواهی یافت، ولی موفق باش. اگر شریف و درستکار باشی فریبت می دهند، ولی شریف و درستکار باش. آنچه را در طول سالیان سال بنا نهاده ای شاید یک شبه ویران کنند، ولی سازنده باش. اگر به شادمانی و آرامش دست یابی حسادت می کنند، ولی شادمان باش. نیکی های درونت را فراموش می کنند، ولی نیکوکار باش. بهترین های خود را به دنیا ببخش حتی اگر هیچ گاه کافی نباشد. و در نهایت می بینی هر آنچه هست همواره میان "تو و خداوند" است نه میان تو و مردم.دکتر شریعتی ...